The Subtle And Insane Art Of Planning Not To Plan

Since I started writing novels in November this mad endeavor taught me a few things – valuable things I’ll forever be grateful for. One of those is that to write 50k words in 30 days I must plan. And also, that I cannot plan. Paradoxical? Yeah, I guess. Let me explain.

Before doing NaNo I never planned anything. I was pantster extraordinaire. Planning disgusted me. OK, maybe not that hardcore. But for me inventing stuff, coming up with ideas – that’s writing. I can either write it down or not but if it was already thought of, it’s kinda... Done. Writing down something already devised is a chore for me, awful, impossible chore.

So with a fresh idea in mind – just a three characters and vague sketch of a setting – I sat down to write it in 30 days of November 2010. How hard could that be, right? Well, surprise-surprise it wasn’t that easy after all. Oh, I started good, even tough 1667 words was a lot for me back then. Around halfway mark I realised tough that I’m running in circles. I had 25k words, a lot by my back then standards, but in there one scene was written no less than three times. A little bit different each time, but essentially exactly the same: Vir received a gun, a very special gun but why it was special and who gave it to him was different each time. And what’s worst each of these scenes was absolutely needed where it was now. It’s impossible to cut them out – because other than making no sense it is a very well constructed text indeed. Other scenes were doubled too, but not in such hardcore ways. Maybe if I wasn’t out of ideas, I would not give up, but I was exhausted and produced a complete mess out of the idea I still think was very good. So I gave up on that November 2010, tired beyond belief but sure I’ll try to rescue my novel some time in the future.

Even tough I lost that year I never considered it a failure. I rarely do with anything: whatever happens to me is always a lesson. Sometimes I must pay for it, sometimes it comes free but in the end of the day, if you can draw some conclusions from it, it’s a net positive. That faithful November 2010 I learned I should plan after all. Not planning was good for writing occasionally, few days at time, short scenes of 200-300 words, slowly compiling what I have and adding to it. But it was impossible to do in a breakneck pace of NaNoWriMo. I had no time to read what I have each time I sat to writing. I had no time to remember what I have written. Hence: running around in circles, tighter and tighter circles...

Logically in November 2011, I had a plan. Right now, it’s even hard for me to remember what it was exactly, I have just very vague recollection because... I abandoned it after a day or two. Oh, I had quite a lot written (5-6k?), because other thing I learned is that writing just the required 1667 words each day is asking for trouble. I’m not good at catching up. I’m an overachiever. I feel comfortable getting ahead, finishing early. If deadline is next week, I’m doing the thing tomorrow and I have a week of freedom. My record for 1st day is probably around 10k (7k at least) and my standard pace I developed is around 3k a day. But let’s get back to the 2011 NaNoWriMo and my thought-out idea.

I wouldn’t call it properly planned today but I had everything thought out. Just sit down and write. I got words on paper for sure. But it was like stabbing myself in the thigh with each one of these. It was boring and my mind was empty. So I’ve written a lot and then decided I can’t take it anymore and jumped into writing something I started few months ago but only had first volume written and I had nothing for the second one. They’re coming to the new planet, that’s all.

In December 2010 I was introduced to the 750words.com. I’ve done few days but abandoned it to come back in January and get hooked. And by that I mean I currently hold almost 5000 days streak (it would be more but 70 days in I went for a short trip and didn’t write the for like 3 days).

It is important because it trained me to think fast, to keep better mental notes about what I have written already and to have my writing muscles flexing and ready to go at any time.

My first nano starved because of lack of ideas. My second got terminally bloated because of abundance of them. I won easly but it just reinforced my conviction that I have to plan somehow, just not the way I did this year.

I 2012... I don’t remember what my plan was, because I’m pretty sure I ditched it after first day too. I remember that because it became kind of a meme in our region. In the end I was writing the 3rd volume of my 2011one novel. I did it, I won for the 2nd time, but it still wasn’t it. I had too much planned to keep me happy, I didn’t have enough to keep it in shape.

2013 was the year for me. The idea for Virgo Atergo came to me in May. Since then every November idea came to me in May. In August I gave it a thought or two (and each year since I do that in August too) and decided that’s it. I’m not sure when exactly I decided on a formula (two timelines, one going backwards) and picked languages and cultures I’ll be basing stuff on but probably September (since then I always do planning phase in September). And the I wrote it and it was brilliant. Oh, it required a lot of work afterwards, but it worked. It worked because I had very basic frame that kept me more or less in line. It wasn’t perfect, some stuff still got out but in the end of the day I had a coherent story and could incorporate insane ideas of the third week (main character pretends too be magical messiah; 3rd week told me he’s allergic to magic).

That’s it, I finally nailed it. I underplanned and overplanned and finally got some balance. To the point that in 2014 I’ve written old text from scratch. I never did such a thing. I considered used ideas dead. Writing it again was a chore, a boring, painful chore... Not this time. I managed to strip what I had to a very basic frame and even managed to write the same scenes (some remained very similar to the first version) without too much pain.

In 2017 I’ve read Structuring Your Novel by K.M. Weiland and it helped me immensely but the experience my more or less successful attempts at writing 50k in 30 days were essential for my growth as a writer. Without that insane endeavour I’d never learn that I actually do have to plan and that those plans have to be just some sticks and twine. A subtle frame only, key events, never defined too strictly, just to keep everything in place.

If you hate planning but are also displeased with the results – maybe try planning after all. Just remember that you don’t have to write an detailed outline (I shiver in disgust at the very thought). Just write down those four points that seem essential and then fill the blanks during the writing. Or maybe even erase something altogether. Don’t be a slave to the plan, make it work for you.

 

APPENDIX

Just some example plan of mine, so you know what kind of vagueness I’m talking about. It’s my 2023 November Novel.

 

Legend:

Didn’t happen at all

Happened but in different place/way

Actually happened as planned!

 

1st Act: Carbonada (main character) looks for an assistant; she’s working on some case

1st plotpoint: she gets the Pink girl case (the father gives her the job, the mother throws her out)

2nd Act, pt 1: Carbonada has the whole wall of victims of similar „overdose”; Eli throws away her soul detecting necklace („I have no idea where it is, did you check under the desk?”); they go the hacker (Zhara); second case: Posthumanopol creates androids with defective bodies, Carbonada to gather evidence they did it on purpose; Carbonada is buying cards. Setback: another victim

Midpoint: Zhara falls victim, Carbonada is pissed

2nd Act, pt 2: Carbonada resigns from other cases, she’s only focusing on Soul Thief; she goes to the old buddies in Police Department; there’s only a dog on cctv; Setback: Carbonada finally gets the Soul Thief card, but there’s no face on it.

3 plot point: Eli plants drugs in the house. (somebody else does; in different moment and context, for other reasons and it is very crucial that this is NOT Eli who does that)

3rd act: Carbonada starts using again, she seeks comfort in Eli’s arms.

Culmination: Carbonada gets off drugs and in the moment of clarity OR asking the cards she discovers the truth; Eli runs away with tail between his legs.

 

And to be perfectly clear: this is all I had, it’s not that behind the short sentences here there was more in my head. Nope. But I consider it a good plan. It keeps the most important things in my view (I make a table out of it and keep it in sight at all times) but it does not by any sense limit my imagination (as you can clearly see in how much stayed in its planned space). In one way or another all of that happens in the novel but in different places, by different characters etc. But what I was madly writing never slipped too much into one of those off-topic runaway plotlines that plagued my early novels: nowadays when I don’t have any idea what to write next, I look at this plan, not let my imagination run loose.

Czytaj dalej »

[Rachunek za] Listopad 2023

Listopad, jak to listopad, przede wszystkim NaNo i mało czasu na cokolwiek innego. Tegoroczny był mniej intensywny niż zdążyłam przywyknąć bo niestety nie odbywały się kursy językowe w Krasjonarsku. Szkoda, ale co zrobić, podejrzewam, że Uniwersytet po prostu nie dostał w tym roku grantu. Z powodu wiadomych powodów. 

A NaNo, cóż... Jeszcze będzie o nim niżej. Dość powiedzieć, że w tym roku starałam się nie zginąć przy pisaniu powieści w miesiąc i nawet mi się to udało... chociaż cała organizacja jest jakoś nad przepaścią. 

W związku jednak z pisaniem powieści i ogólnym zmęczeniem materiału przeczytałam całą jedną książkę, obejrzałam parę filmów i spędziłam parę minut grając w grę.  

Książki

Przyczajona groza

Najnowszy ze zbiorów opowiadań Lovecrafta w tłumaczeniu Macieja Płazy, które publikuje Vesper. Kupiłam dość spontanicznie, bo te wydania są tanie (poniżej 30zł!) i przeczytałam z dużą przyjemnością. Pierwsze dwa opowiadania ("Przyczajona groza" i "Opuszczony dom") są takie sobie, szczególnie pierwsze można powiedzieć że trąci myszką, ale za to "Przypadek Charlesa Dextera Warda" jest absolutnie wspaniały. "Coś na progu" też świetne. 

Jedyne minusy to, cóż, rasistowskie i mizoginskie wysrywy są tu na naprawdę olimpijskim poziomie (ze 2-3, ale za to jakiego kalibru). A najlepsze jest to, że są kompletnie zbędne (w "Czymś na progu" można by je na upartego uznać za element fabuły ale też mogłoby tego nie być). Lovecraft albo czuł potrzebę powiedzenia tego, albo co gorsza (i pewnie tak było), nie widział w nich nic kontrowersyjnego. 

Tłumaczenia Płazy oczywiście świetne. 

Vesper lubi opatrywać książki posłowiami, mamy więc i tutaj posłowie. I ono jest znacznie dziwaczniejsze od tekstów, których dotyczy. Generalnie te Vesperowe dodatki są różnej jakości, ze wszystkich z którymi się zapoznałam jedno czy dwa były faktycznie interesujące (to w "Ruinach" jest lepsze od samych "Ruin", ale już to w "Terrorze" np. jest zbędne, bo poza potwierdzeniem, Simmons odrobił lekcje nic nie wnosi a jednak wypadałoby, biorąc pod uwagę że od czasu napisania powieści odnaleziono wrak Erebusa), ale to jest jakiś nowy poziom. Autor zaczyna od tego, że zebrane w zbiorze teksty opisują miejsca dobrze Lovecraftowi znane, by potem zacząć forsować rzekomo kontrowersyjną tezę jakoby Lovecraft bluznił przeciwko Bogu. I nie, nie przeszkadza mi, że ktoś zauważył takie oczywistości, że w tych zaklęciach i innym pieprzeniu znajdują się łacińskie, greckie, hebrajskie i Bóg (hehe) wie jakie jeszcze słowa na oznaczenie Boga, chociaż ich celowa bluźnierczość (w intencji autora a nie postaci opisanych w tekstach) może być przedmiotem debaty. Ja mam inne pytanie. KTO TO SĄ CI FANI LOVECRAFTA KTÓRYCH OBURZA PISANIE ŻE LOVECRAFT NIE CHODZIŁ DO SPOWIEDZI?! Bo nie, nie idzie o to, że ktoś religijny nie lubi Lovecrafta. Idzie o to, że fani Lovecrafta nie lubią jak mówić, że nie miał w portfelu zdjęcia JPII. Co? 

W kategorii książkowe wypada może wspomnieć o zakupach, bo nabyłam jesienne nowości Vespera (no bo czyje...) i PIWu (ponownie... Ci to już w ogóle, bo są przecież na legimi). Do kolekcji dołączyły 

Tajemnice Zamku Udolpho Ann Radcliffe  - Chyba próbowałam ją kiedyś czytać (lub inną książkę Radcliffe) i jakoś nie podeszło, ale to było chyba pod koniec liceum, a wiem, że gust mi się zmienił, więc... ŁADNE WYDANIE BYŁO PROSZĘ MNIE NIE OCENIAĆ

Flagi pokrył kurz William Faulkner - jakaś mam fazę na amerykańskich klasyków (trochę przez Melvilla pewnie ale głównie dlatego że sobie uświadomiłam że ich praktycznie nie znam), więc jak zobaczyłam, że tłumaczył Maciej Płaza, to nie mogłam się powstrzymać. Więc mam już dwóch Faulknerow w kolekcji, mam nadzieję że się polubimy xD

Czerwony Mars Kim Stanley Rombinson Tutaj też miałam zdaje się podejście, ale takie, które się skończyło po jednej czy dwóch stronach. Nie pamiętam dokładnie dlaczego, podejrzewam, że ledwo zaczęłam czytać, jakoś mnie nie porwało od pierwszego zdania a wpadło mi w ręce coś innego. Mam nadzieję, że okaże się chociaż w 1/3 tak niesamowita jak ta okładka (w realu wygląda jeszcze lepiej). 

To jest w ogóle przedstawicielka nowej serii wydawniczej Vespera, bo im nigdy nie jest dość ataków na mój portfel i teraz idą już nie tylko w horrory ale też w klasykę sf a nawet zupełnie nową fantastykę. >:(  

(swoją drogą to jakaś straszna kobyła, kiedy ja to przeczytam?) (tak, okładkę można zamówić jako plakat i jestem jełop, że tego nie zrobiłam, bo ta grafika jest wspaniała)

Inwazja porywaczy ciał Jack Finney Była w pakiecie jesiennych nowości, no to wzięłam (no i spójrzcie na tę okładkę). Klasyka, ale klasyka mi zupełnie nieznana, poza tytułem. Filmu też nie widziałam. 

Omnifagus Rafał Nawrocki Z tą książką wiązałam największe - choć kompletnie nieuzasadnione - nadzieje, bo to zbiorek opowiadań weird fiction o nie-Poznaniu. 

Już (piszę te słowa 5 grudnia) przeczytana, ale więcej na ten temat będzie w podsumowaniu grudnia. W każdym razie, no, ładna okładka i wyklejki. 

Filmy

Głos w nocy 

Promień światła

Delikatna sprawa 

Błotna piramida

Czyli kontynuuję przygodę z komisarzem Montalbano. Z wymienionych tytułów na konkretniejszy komentarz zasługują właściwie dwa. Promień światła, bo jest wyjątkowo marny oraz Delikatna sprawa, bo dla odmiany jest świetna. 

Nie wiem, co się stało scenariuszowi Promienia światła, ale nie było to nic dobrego. Rozpatrywane sprawy są absurdalne i rozumiem, że takie miały być, ale są zbyt idiotycznie poprowadzone. A do tego wchodzi jakaś nowa Livia (zmiana aktorki), która przez cały odcinek pokłada się tu i tam i marudzi, że ma depresję i złe przeczucia. I oczywiście na koniec dostajemy zwrot akcji taki że hej (ginie poboczna, ale emocjonalnie istotna postać) i to wszystko pada na ryjek tak spektakularnie, że zamiast dramatu dostajemy coś, na widok czego można się właściwie tylko z zażenowaniem roześmiać. Co więcej ta dramatyczna śmierć, którą dostajemy w ostatnich 3 minutach filmu ma dokładnie... zero konsekwencji. Po co o tym mówić, to niedobra jest. 

Delikatna sprawa to dla odmiany bardzo dobra rzecz. Mamy martwą kobietę i sytuację, w której wszyscy są podejrzani.  

Seriale:

Lepsi niż my

Czy ten serial daje radę? Otóż daje. Otóż jest fantastyczny, tak samo jak za pierwszym razem. No i Bars. 

Gry komputerowe 

Hollow Knight

Było na jakiejś promce, czy coś, to wzięłam. Nuży mnie ten klimat, ale jakoś się tam pyka. 

NaNoWriMo 2023

Można spokojnie uznać, że czasy pisarskiego święta są już za nami. W organizacji działo się źle już od paru lat (wiecie, że na nowej stronie wciąż nie ma maszynki do liczenia słów?), oficjalny polski region jak skisł w zeszłym roku, tak w tym jest równie toksycznie, HQ w kwestii żebractwa nie tylko nie zwalnia (choć wydawać by się mogło, że pod poradami, jak oddać im hajs, chociaż się żyje poniżej granicy ubóstwa to już nic nie ma) ale nawet nabiera rozpędu - w tym roku pośród nagród za napisanie 50000 słów w 30 dni znalazła się... możliwość kupienia jakiegoś szajsu z linków afiliacyjnych. Czy to wymaga komentarza? Może tylko powiem, że po tym, jak dostałam maila z życzeniami urodzinowymi, który zawierał propozycję, żebym w prezencie dla siebie oddała im pieniądze myślałam, że w tej kwestii już nic mnie nie zaskoczy. A tu proszę. 

Komentarza - choć może bardziej zasygnalizowania sytuacji - wymaga jednak to co się odjaniepawliło na forum. Tam już się źle działo od dwóch lat i wielkiej afery z MLami (wolontariuszami). Potem nastąpiła afera moderacyjna, która była tłuczona pałką użytkowniczej irytacji z pewną regularnością, ocierając się o różne poziomy absurdu - ogółem problemem był brak moderacji lub moderacja rażąco niekompetentna i użytkownicy na przemian skarżyli się na to co się dzieje i domagali się poprawy sytuacji ofiarując pomoc ze swojej strony; pomoc, która była odrzucana z obawy przed... wrogim przejęciem (I kid you not). Kałszkwał bulgotał aż się okazało, że problemem jest nie tylko zamykanie wątków, kasowanie wiadomości, wyrażanie takich czy innych poglądów (przez użytkowników) itd. itp. Otóż okazało się, że główna moderatorka forum dla nieletnich ma tak jakby... skłonności pedofilskie. I wchodzi w bardzo niestosowne interakcje z nieletnimi użytkownikami oraz przekierowuje ich na swoją stronę internetową pełną treści o charakterze seksualnym. Fajno nie? 

I wydawać by się mogło, że to już gorzej być nie może, że to jest potworna wtopa i problem o charakterze zwyczajnie kryminalnym (z tego co wiem FBI zajmuje się tą sprawą). ALE NIE. To byłoby za mało. Ponieważ HQ, powiadomione o sytuacji postanowiło ją zignorować (: Frustracja, irytacja i zwyczajna troska o coś, co stało się dla wielu osób stałym elementem życia sprawiły, że użytkownicy postanowili dać znać górze (nad HQ jest jeszcze rada nadzorcza). No i wyobraźcie sobie jak zareagowała sama góra jak zobaczyła ten syf i manianę. Rada zaczęła działać, ale siłą rzeczy na tym etapie musiała uciec się do środków drastycznych, tj. zamknięcia forum, potem uruchamiania tylko nielicznych jego elementów. 

Na tym etapie (5 grudnia) powstały już alternatywne forum i discord stworzone przez zbuntowanych użytkowników, ludzie się rozeszli a cała ta zabawa... nie wiem, wydaje mi się, że tu już nie ma co ratować (nie mam zbyt wielkich nadziei co do tego buntowniczego projektu, bo on jest trochę na zasadzie "socjalizm tak, wypaczenia nie", nie widzę, żeby miało tam dojść do jakichś bardzo drastycznych zmian w podejściu). Oczywiście sprawy o charakterze kryminalnym należy pociągnąć do końca, ale coś w trakcie tego całego zamieszania umarło. Pamiętam NaNo z roku 2010. Pisarskie święto, w którym najważniejsze było to, że jesteśmy pisarzami (nieważne skąd, jakimi, co piszemy i co myślimy o tym czy owym - nawet co myślimy o pisaniu) i razem robimy coś kompletnie kretyńskiego. To nie stało się z dnia na dzień, ale ostatecznie przeszliśmy od "Ludzie, pamiętajcie, żeby zjeść obiad, bo ja tak nawalam w klawiaturę, że nic nie jadłem o czwartku" do "DEJ MAM HORE NANO". I tam gdzieś w okolicach tego fiaska z nową stroną, z tymi próbami przerobienia NaNo na imprezę całoroczną (bo ludzie dają hajs tylko w listopadzie, a tak by mogli cały rok, prawda) - pisanie powieści w miesiąc bo to głupie i czemu nie upadło, zesrało się i zdechło. I teraz to truchło wybuchło jak martwy wieloryb, co za długo leżał na słońcu. 

Przez ostatnie parę lat liczyłam na to, że oni się opamiętają. Ale tu chyba już się nie da nic zrobić, trzeba to wszystko wysadzić w powietrze i zbudować na nowo. Nie za rok, myślę, za 3-4 lata. 

Plany na koniec roku

Klasycznie, rok się skończył zanim na dobre się zaczął. Na podsumowania jeszcze przyjdzie pora, tymczasem trzeba jak najlepiej wykorzystać ostatni miesiąc anno domini 2023 (niby to już długo tak, ale te daty wciąż wydają mi się jakieś kosmiczne). 

Chciałam ambitnie doczytać całe zbiory z Rozkopane Czyta, ale to raczej się nie uda. Nie mniej zaczęłam już "Biały zamek" Pamuka. Poza tym biorę udział we wspólnym czytaniu na Storygraphie - na inaugurację nowej funkcji czytamy "Cyrk nocy" Erin Morgenstern.

Poza tym jestem rozdarta co do tego, co robić potem. Z jednej strony kusi mnie cała ta nagromadzona klasyka, z drugiej mam pełno innych książek, mam fantastykę z Vespera, mam pełno rzeczy zassanych na legimi... no nie jest łatwo. Główny cel czytelniczy jest jednak taki, żeby przeczytać jak najwięcej. 

Poza tym muszę w końcu wrócić do niemieckiego i rosyjskiego, ale nie mogę się zmusić, za dobrze mi z tym, że wracam z pracy do domu i właściwie nie mam specjalnych obowiązków (750 słów tak zaraz po nano to się pisze błyskawicznie ;) ). 

Czytaj dalej »

[Rachunek za] Październik 2023

To nie był dobry miesiąc. Nawet nie wiem, co robiłam, kiedy minął, jestem do tyłu ze wszystkim, nawet z niemieckim, gdzie zostało mi pół ostatniego rozdziału z książki, ale nie miałam czasu na dokończenie powtórki. Ale za to mam nowe hobby - rugby, więc bilans uznaję za plusowy. 

Książki

Poradnik zabójców wampirów klubu książki z południa 

Grady dowiózł, jak zawsze, chociaż z trzech jego książek, które przeczytałam, ta podobała mi się najmniej. Nie wydaje mi się zresztą, żeby to była kwestia książki samej w sobie, ale tematyki. Kury domowe i generalnie wszystko, co reprezentowały sobą bohaterki jest mi mocno obce. Niemniej - świetnie pokazany wampir, dobre studium gaslightingu i w gruncie rzeczy chyba najbardziej przerażające było właśnie to, jak bezbronne były bohaterki nie wobec wampira, ale wobec własnych mężów. Dobra rzecz, polecam. 

Znachor

Nie miałam pojęcia, że to jest taka kultowa książka ani że status kultowego ma film. Jakoś mnie to kompletnie ominęło. Wiedziałam o ich istnieniu, ale do głowy by mi nie przyszło, że ktoś współcześnie może się tym jarać. Dołęga-Mostowicz to dla mnie jednak zawsze był autor "Nikodema Dyzmy" (to dobra książka jest). Ponieważ w końcu jakoś wyszłam spod kamienia, to postanowiłam się zapoznać. Najgorsze, że szybko przypomniałam sobie, czemu nie przeczytałam nic Dołęgi-Mostowicza poza "Dyzmą...". Otóż czytałam. Miałam wielką nieprzyjemność zacząć czytać "Prokurator Alicję Horn" i jest to twór tak obrzydliwy, że prawie i tego "Znachora odłożyłam". No ale jakoś dałam radę. 

To jest, jak to u tego autora, sprawnie napisana powieść. Fabuła taka telenowelowa, z utratami pamięci i zbiegami okoliczności, które nic nie mają wspólnego z rzeczywistością. Nie dziwię się absolutnie, że ludziom się to podoba, bo ludzie generalnie lubią melodramaty, a tu wszystko jest na swoim miejscu. Można przeczytać, można nie. Najbardziej podobało mi się pod koniec, jak były współpracownik poznaje Wilczura, ale nie mówi nikomu z obawy o własną karierę. Dyzma jest znacznie lepszą książką. 

The Haunted Boy

Zgarnięty w ramach Rozkopane Czyta miniaturowy zbiorek opowiadań Carson McCullers, której duży zbiór opowiadań wydało niedawno Czarne. Ach, jakie to było dobre. Niepokojące, emocjonalne. Dobra rzecz. I jestem ciekawa, jak sobie poradził tłumacz bo język jest bardzo specyficzny i bardzo amerykański. Stylistycznie przypomina mi to trochę Feintucha i nie wiem własciwie czy to jest kwestia regionalna, czy może pokoleniowa. 

Dżozef 

Kolejna książka w ramach Rozkopane Czyta, trochę zgarnięte z desperacji, bo już naprawdę nic tam nie było ciekawego w tej kolejnej już na trasie księgarni (albo było drogo). Małeckiego zawsze chciałam przeczytać, a tu jeszcze o Conradzie to wzięłam "Dżozefa". 

To była dziwna książka. Być może za mało wiem o Conradzie by w pełni ją docenić, a więc może jeszcze do niej wrócę. 

Ring Shout

Kolejny z horrorów w MAGowej serii. Południe Stanów, alternatywna historia, w której Ku Klux Klan pokumał się z ciemnymi (sic!) mocami. 

Nie jestem pewna, czy tłumacz wyszedł zwycięsko z tego pojedynku (ani czy nawet się da). Nie jest jakoś bardzo źle, ale zdecydowanie chciałabym to przeczytać po angielsku, bo domyślam się, że jest napisane w aave a może i innych dialektach. 

Ma fajne momenty i koncepcje, miejscami ociera się jednak o śmieszność (za bardzo odchodzi od weird a wchodzi w horror i to z zacięciem filmowym powiedziałabym). 

Seriale 

Mask Girl 

Zachęciła mnie zasłyszana przypadkiem informacja, że to jest nakręcone bardzo dziwnie, bo próbuje oddać sposób rysowania webtoona na którego podstawie powstało i nie żałuję. Ależ to było dobre! 

Przepiękne intro nie kłamie, w środku będzie wspaniale. Przede wszystkim jest to rzecz ładnie złożona formalnie, a to mnie zawsze cieszy. Mamy różnych narratorów, w dodatku niewiarygodnych. A opowiadają nam one historię dziewczyny, która zawsze chciała zostać idolką, niestety ma szpetną mordę, co uniemożliwia jej karierę, mimo że ma świetne ciało i talent do tańca i śpiewu. Żyjemy jednak w XXI wieku, więc nasza bohaterka, Kim Mo-mi robi karierę streamując jako "Mask Girl" - dziewczyna w masce. Jak to jednak z takimi karierami bywa, równie łatwo co banów można nałapać stalkerów i wpaść w poważne kłopoty. 

Wspaniała rzecz i na pewno jeszcze parę razy sobie to obejrzę. 

Palpito (Skradzione serce) sezon 2 

Pierwszy sezon był w zarysie sensowną opowieścią, ale w telenowelowej konwencji, więc było tam pełno absurdów, melodramatów, maślanych ryjów i braku elementarnej wiedzy o świecie. I powiedziałabym, że sezonie drugim proporcje uległy odwróceniu. Ogólny kretynizm fabuły ulega jeszcze większej telenowelizacji, w gruncie rzeczy brakuje tylko utraty pamięci, ale jest niewiele lepiej, mamy chociażby napady na bank, jeszcze mniejsze pojęcie o transplantologii (a to jest oś fabuły), Zachariasza, który tym razem jednak robi coś złego, ale jego żonka-kretynka i tak przebija wszystko. 

Następuje tu jednak taki ciąg zwrotów akcji, że ostatecznie Ci Źli (Gang Homoseksualistów Handlujących Organami <3 i oni chyba naprawdę są homo, tak kanonicznie xD ) chcą za wszelką cenę uratować życie córki głównego bohatera a Ci Dobrzy próbują ich powstrzymać. I mówcie co chcecie, mi się to straszliwie podobało jako rozwiązanie fabularne, nawet jeśli twórcy nie do końca to zauważyli. Tak samo Pan Wójt (prezydent), który ogółem jest takim zboczonym panem Januszem, co się ślini na dwudziestoletnie sekretarki i rzuca obleśne teksty wychodzi na koniec na najporządniejszego w całej wsi. W ogóle ten serial pełen jest sytuacji, co do których trudno mi pojąć intencje twórców. Główna bohaterka na przykład jest niewdzięczną hipokrytką, co - przynajmniej w kwestii niewdzięczności - wypomina jej matka. Ta hipokryzja jednak... Jest tu absolutnie wspaniała scena, gdzie dialog idzie tak:

- Zrobiłem to, żeby cię ratować, zrobiłem to z miłości. 

- Zrobiłeś to, bo jesteś samolubnym sukinsynem z przerostem ego! 

- Twój kochanek robi dokładnie to samo. 

- ALE ON TO ROBI Z MIŁOŚCI. 

Tak. Naprawdę. 

Ogółem jest tu wiele motywów, które mi się bardzo podobają, chociażby wątek Zachariasza, który dla ratowania żony kupuje serce na czarnym rynku, żona go zostawia, a on zostaje sam z wyrzutami sumienia. 

Myślę, że właśnie przez to, że w przekomiczne kretynizmy wmieszana jest odrobina sensu tak przyjemnie się to ogląda. Oczywiście, żeby nie było wątpliwości, jest to serial do oglądania w towarzystwie dla beki - tę scenę przeszczepu trzeba zobaczyć a hipokryzję bohaterki skomentować. Niemniej, jeśli lubicie złe filmy, to polecam. 

#teamZachariasz

Lupin sezon 3

Dopiero zaczęłam, ale jest zacnie. Zabawnie, dramatycznie, ze świetną obsadą. 

Muzyka

To był zdecydowanie miesiąc koncertów. Ba! Był w nim Tydzień Koncertów. W czwartek Little Big, w niedzielę Villagers of Ioannina City. Głowa prawie mi odpadła.

Little Big 

To nie jest zespół na który się idzie dla doznań muzycznych, niemniej i tak byłam zawiedziona. Nie za sprawą zespołu, bo ich nawet trudno ocenić - nagłośnienie w B17 było tragiczne. Ja rozumiem, że to jest młócka, ma być bas jak dla słoni itd. itp. ale wypadałoby, żeby chociaż odrobinę było słychać wokal? Szczególnie, że tu o ten wokalny kretynizm też nieco chodzi. 

Nie powiem, żebym źle się bawiła, dobrze było wyjść wreszcie na koncert (na poprzednim byłam w 2019!), co poskakałam to moje, co powrzeszczałam to moje, co się nie napiłam, bo ceny były komiczne i co się nie obkupiłam w mercz bo ceny były absurdalne (50zł za przypinkę iks de) to też moje. 

Uguem Little Big spoko, na żąden koncert do B17 już raczej nie pójdę. 

Villagers of Ioannina City 

Oooo, to już było zupełnie inne doświadczenie. Bałam się trochę jak wypadnie taka muzyka - nie o sam zespół, ale o publiczność - bo to taka muzyka nie do tańca i nie do skakania, bardziej do fazowania w samotności. I nie wiem właściwie jak to było z tą publiką, bo fazowałam w samotności i było doskonale. 

Dostałam dokładnie to, czego chciałam, nagłośnienie było spoko, mercz miał rozsądne ceny, na barze, wiadomo, garage za 16 zł, no ale był garage, więc uguem nie tak źle. Mam koszulkę, kontuzję pleców i ochotę na więcej. 

Jako support grał pleszewski zespół Red Scalp. Zagrali kilka piosenek i wszystkie były takie same. Jeszcze muzycznie to dawali radę, szczególnie, że mają saksofonistę w składzie, natomiast wokal to jakaś kompletna pomyłka (dokładnie taki sam w każdym utworze). Powiedziałabym, że chociaż na tle większości stonera chłopaki nie wypadają źle, tak cierpią na przypadłość charakterystyczną dla tego gatunku - powtarzalność i nudę. To takie wall of sound tylko, że nie sound a biały szum. Uwagi mam do twórczości w ogóle, nie do samego występu czy ich umiejętności, bo tu jest ok. Myślę, że nie zaszkodzi zerknąć na ich bandcampa a nuż wam podpasuje. https://redscalp.bandcamp.com/

RUGBY

Khem. Winię algorytmy. 

Właściwie zaczęło się jeszcze we Francji, bo tam już były pewne znaki. Po pierwsze zwiedzałam południe, a tam Rugby jest popularne w ogóle, a po drugie zbliżał się Puchar Świata, więc o rugby w przestrzeni publicznej było sporo. I żałuję, że wówczas nie byłam zajarana tematem, bo bym się obkupiła w coś. 

Potem nadeszła ofensywa na instagramie. Nie wiem czemu, ale zaczęłam dostawać mnóstwo filmików i memów o rugby. 

Więc kiedy przełączając kanały na telewizorze natrafiłam na mecz, to jakoś tak trochę dla beki, trochę z nudów zaczęłyśmy go z siostrą oglądać "bo to te mistrzostwa we Francji". I koniec, trup. To jest najlepszy sport zespołowy na świecie, nie przekonacie mnie, że jest inaczej. Serio, dajcie rugby szansę, bo od tego nie można się oderwać. 

Przyłączywszy się do zabawy w końcówce fazy grupowej obejrzałam resztę Pucharu niemalże w całości. Rzecz była transmitowana na Polsacie, z polskim komentarzem i panowie tłumaczyli zasady i wszystko inne, więc wielki plus dla nich. Mam nadzieję, że będzie tego więcej. W planach mam wybranie się na mecz Posnanii. 

Naszła mnie taka refleksja, że ja jakoś dziwnie sobie dobieram te sporty: kolarstwo, czyli drużynowy sport indywidualny oraz rugby czyli drużynowy sport walki. 

Plany

Do końca roku chciałabym obalić resztę książek z Rozkopane Czyta, ale to się chyba nie uda, niemniej będę próbowała. Chciałam też wreszcie zabrać się za Don Kichota, ale też nie wiem, jak to wyjdzie. 

Z niemieckiego, to co najmniej chciałabym się uporać z dokończeniem poziomu A1, ale chciałabym to zrobić powoli i metodycznie a nie odwalić na szybko, bo tak to się nic nie nauczę. 

Z rosyjskiego klapa, bo kursów w tym roku raczej nie będzie.

Główny plan na listopad to jednak oczywiście, jak zawsze, NaNo. Przypominam, że widzimy się jak zawsze na discordzie, o tu: discord.gg/4G8XdRfYdT.

Czytaj dalej »

NaNoWriMo 2022

Ponieważ w tym roku prowadziłam dość rozbudowane (co nie znaczy że sensowne) statystyki pomyślałam, że można zrobić z nich podsumowanie, może wyciągnąć jakieś wnioski. Poza tym czuję potrzebę uporządkowania jakoś tegorocznych doświadczeń – no i z tego też by się przydało wyciągnąć wniosku, biorąc pod uwagę, że moje tegoroczne dokonania były tyleż spektakularne, co bardzo głupie. A więc:

 

PLAN

To NaNo od początku zapowiadało się na katastrofę. Pomysł, który przyszedł do mnie w maju (jak pomysły na NaNo mają w zwyczaju), jakoś nigdy się do końca nie wykrystalizował, zmienił się po drodze w coś innego, a w sierpniu zamiast zajmować się konkretnym jaraniem żarłam kurczaka na łajbie, estoński marcepan i popijałam Original Long Drinki. Było super, ale zaburzyło kompletnie moje przygotowania. We wrześniu, kiedy należało pisać już konkretny plan w tabeli, wciąż nie wiedziałam co pisać. I tak, szamocząc się z myślami, uznałam, że to  takim razie dobra pora pisać „Colta”, czyli moją powieść (również częściowo pisaną w czasie dwóch NaNo) sprzed bagatela 12 lat, która miała już ileś wersji, parę redakcji, przeszła kompletne metamorfozy i wciąż nie istniała w żadnej sensownej formie, a z której kolejną iteracją nosiłam się już kilka lat.

Czy to samo w sobie było złym pomysłem? Uważam, że nie. Natomiast to, że ja już tę historię znam bardzo dobrze (bo przez te 10 lat nie opuściła mojej głowy) zapowiadało ciężkie pisanie, a tymczasem w związku z kombinacją kilku czynników nie miałam czasu dobrze się do tematu przygotować, wejść w klimat, ogółem nic. Z jednej strony wiem, że dobrze, że nie czytałam poprzednich wersji, ale z drugiej bardzo szybko dotarło do mnie, że nie mam alternatywy dla tamtego pomysłu – pomysłu, którego prawie nie pamiętam (mówię o narracji). Miałam tylko jakieś mgliste plany na poważne skomplikowanie formalnej strony tekstu, ale nic konkretnego, co szybko ukręciło wspomnianym planom łeb, a to w związku z drugą decyzją, tą, która nie była chyba najlepsza (choć raczej nie aż tak tragiczna, jak obecnie czuję), a mianowicie ambitnym planie napisała w tym miesiącu 100k słów.

WYKON

Można się złapać za głowę, że sto tysięcy słów w miesiąc to szaleństwo, ale w zeszłym roku moje NaNo miało słów 94949. Och, na boga, to był zupełnie inny rok. Rok z planem, z nowym pomysłem, gdzie wszystko mogłam wymyślać od zera, gdzie nie ciążyła mi żadna poprzednia wersja ani żaden dość już dokładnie obmyślony świat. To sobie mogłam pisać. A tym czasem w tym roku nie tylko uparłam się na szaleńcze tempo, ale jeszcze dopadło mnie życie, organizm zaprotestował: ani się skupić ani wysiedzieć na krześle, ani się wyspać – zamiast jarania wyszła bardziej gorączka. Skończyło się lekarzem, badaniami za miliony monet i wnioskiem, że wyniki dobre, niech pani chodzi na spacery (a jestem gdzieś między anemią a tężyczką, ale ok). Także ten, może nie ma się w ogóle co przejmować rokiem przyszłym, bo pewnie go nie dożyję.

Co do samego tekstu, nie podejmuję się go oceniać. Pisało mi się ciężko, ale to niewiele znaczy, przekonałam się już wielokrotnie. Na pewno pod względem formalnym nie udało mi się nic osiągnąć, ale może po prostu ten tekst chce tej swojej trzecioosobowej, spersonalizowanej, naładowanej infodumpami i dygresjami narracji i tu nie ma co walczyć. Pisało się jednak ciężko, bo zamiast wymyślać nowe rzeczy musiałam trzymać się jakiegoś lore, czego nienawidzę. W dodatku miałam plan, żeby w tych 100k faktycznie zamknąć całość: skróciłam drugą połowę tekstu bardzo drastycznie, skupiłam się na głównej linii fabularnej, planowałam mocno zmienić realia na planecie, która wciąż nie ma nazwy (poprzednio chyba była Hasar Hasariot, ale nie pamiętam za diabła dlaczego). No to mam 100k mniej więcej pierwszej połowy. Tyle było z tego skracania, a właściwie to bym tam jeszcze dopisała. Ale może w redakcji pozmieniam to drastycznie, część rzeczy wstawię jako retrospekcje rozłożone regularnie po całości…?

W każdym razie mam 100k, prawie mnie to zabiło (a może faktycznie zabiło), nigdy więcej.

WNIOSKI

Przekonałam się, że napisanie 100k w miesiąc jest możliwe. I gdyby nie fatalne samopoczucie oraz walka z tekstem byłoby znacznie przyjemniejsze niż w tym roku. Ale nigdy więcej nie chcę tego powtarzać (zapamiętajcie te słowa, bo się ich potem wyprę). Po tak wielu (CZTERNASTU) NaNo wiem już co działa, co nie działa, jak przeżyć w listopadzie (a także jak niemal go nie przeżyć; doświadczenie nie powoduje, że unika się błędów, ono powoduje, że po fakcie człowiek łatwo wyciąga prawidłowe wnioski). I dlatego plan na rok 2023, cokolwiek będę wtedy pisała (czyżby drugą połowę Colta, o matko boża błagam nie), zakłada:

- 50k jak normalny wariat

- cyzelowanie każdego zdania jak w „Brokacie i drwieniu”, bo było to dobre

Niby dwa punkty i niby nie wiem, co będę pisała, ale wiąże się to z pewnymi konsekwencjami.

DR ADDER A SPRAWA POLSKA

NaNo2018 było udane, ale nie bez powodu. Od dawna wiem, że czytanie w obcych językach fatalnie wpływa na mój styl po polsku. Nie, że zaraz się robią resursy, resorty i dedykowane programy, ale nie jest to też, cóż, to co się dzieje w „Brokacie i drwieniu”. W 2018 skupiłam się na czytaniu po polsku, jakkolwiek nie było to ograniczające i jakkolwiek narażało mnie i tak na kontakt z potworkami językowymi (poziom tłumaczeń z angielskiego powinien być ścigany z urzędu) – ale efekt był. Także, roku 2023, będziemy cierpieć dla sztuki. Uderzę w miarę możliwości w tłumaczenia z języków innych niż angielski no i do polskich autorów, a w koszu wyląduje większość yt i podcastów. Jak długo wytrzymam? Zobaczymy. (Stoi mi to też na zdradzie nauka Rosyjskiego i, następnego w kolejce, Niemieckiego, no ale. Jakoś muszę te kwestie pogodzić).

PO TRZY NOGI

No to cześć tekstowa za nami, pora na cyferki.

Najwięcej napisałam: 1 listopada (5086)

Najmniej napisałam: 30 listopada (1668)

Każdego dnia udało mi się napisać więcej niż absolutne minimum konieczne do napisania 100k na dany dzień (liczba się zmieniała, bo konsekwentnie budowałam przewagę), najmniej (11 słów) 24 listopada.

Średnio pisałam 3407 słów dziennie.

Na wykresie wyraźnie widać kryzys, który dopadł mnie 21 listopada i już do końca nie odpuścił (dwa lepsze wyniki to efekt sztachety).

Wzięłam udział w 4 sztachetach (wszystkich), przebiegając 20 zmian i napisałam w ich trakcie 38993 słowa (co daje mi 2 miejsce za Martin2442, ale ona miała zmian 27),  średnio 1950 słów na godzinę (2 miejsce za SrebrnąFH). Sztachety KRUL.

Biegałam też w sprintach, ale szybko straciłam ducha do zaznaczania tego w tabeli, więc nie mam statystyk, jeśli się zbiorę w sobie i uzupełnię, to zedytuję posta.  

 

Czytaj dalej »